این پنجره هم بسته شد...

از تمامی عزیزانی که در این مدت مرا همراه بودند کمال تشکر را دارم...

انشاء الله با تاییدات خداوند متعال موفق و کامروا باشید و شاهد ظهور حضرت ولی عصر(عج)

دوستان همراهم...

اگر مایل به همسفری بودید...

من در این خانه...

در رویایی سبز منتظرتان خواهم بود...

به

رویای سبز

خوش آمدید...

تمامی کلمات را در ذهنم مرور می کنم

شاید پیدایش کنم

اما انگار نیست

اولین کلماتی که از ذهنم خط می خورد نام و القاب ائمه است

نام والقاب آنان گرامی تر از قیاس من ناتوان است

مادر...

نه !

پدر...

نه !

عشق...

نه نه...

دوست، مهر،تدریس...

نه نه نه

همسر...

نه...

زیباترین کلمه همان زیبایی است ...

همان تولد...

نه...

شاید جدایی ...

آری جدایی...

جدایی از دنیا، از بدی ها، از گناهان، از همه ی تعلقات...

زیبایی خود کلام است... نطق...

نه...

عرفان من تورا به خدا من را معاف کن...

من به راحتی در این راه آمدم...

اگر مهلتی باشد می روم تا با سختی بیایم... شاید به قول تو قدر محیط را بدانم...

اما چند چیز:

*من آن بچه ای نیستم که خیلی ها فرضش می کنند و حتی این روزها تو...

*من دیگر برای تو هم آن آدم سابق نیستم...

قربانت: زینب

سلام...

این پنجره هم بسته شد...

از تمامی عزیزانی که در این مدت مرا همراه بودند کمال تشکر را دارم...

انشاء الله با تاییدات خداوند متعال موفق و کامروا باشید و شاهد ظهور حضرت ولی عصر(عج)

دوست ترت دارم از هرچه دوست

              ای تو به من از خود من خویش تر

دوست تر از آن که بگویم چه قدر

              بیش تر از  ، بیش تر از  ، بیش تر

قیصر عزیز هم رفت...

هیچ گاه به رفتن عزیزان نمی اندیشم...

حسّ تهی بودن دارم در برابر بزرگان و عزیزان...

او رفت و آثاری به جای ماند...

کتاب های او، اشعار او، آثار او، فرزندان، خانواده و دوستان او و... اما خود او ... به دیار باقی شتافت...

رفت تا به دوست از خود خویش ترش برسد...

جامه ی دنیایی و بیماری را بر زمین نهاد و...

                                                            رفت...

برای او طلب مغفرت و برای بازماندگانش صبر و عمر با عزت مسئلت دارم...

از بدو تولد موفق بودم، وگرنه پام به این دنیا نمیرسید.
از همون اول كم نیاوردم، با ضربه دكتر چنان گریه ای كردم كه فهمید جواب های،، هوی است.
هیچ وقت نگذاشتم هیچ چیز شكستم بدهد، پی در پی شیر میخوردم و به درد دلم توجه نمیكردم!
این شد كه وقتی رفتم مدرسه از همه هم سن و سالهای خودم بلند تر بودم و همه ازم حساب میبردند.
هیچ وقت درس نخوندم، هر وقت نوبت من شد كه برم پای تخته زنگ می خورد. هر صفحه ای از كتاب را كه باز میگردم جواب سوالی بود كه معلمم از من می پرسید.
این بود كه سال سوم، چهارم دبیرستان كه بودم، معلمم كه من را نابغه می دانست منو فرستاد المپیاد ریاضی!!!
تو المپیاد مدال طلا بردم! آخه ورق من گم شده بود ویكی از ورقه های بی اسم بود منم گفتم اسممو یادم رفت بنویسم!
بدون كنكور وارد دانشگاه شدم هنوز یك ترم از نگذشته بود كه توی راهروی دانشگاه یه دسته عینك پیدا كردم، اومدم بشكنمش كه خانمی سراسیمه خودش را به من رسوند و از این كه دسته عینكش رو پیدا كرده بودم حسابی تشكر كرد و گفت: نیازی به صاف كردنش نیست زحمت نكشید این شد كه هر وقت چیزی از زمین بر می داشتم، یهو جلوم سبز میشد و از این كه گمشده اش را پیدا كرده بودم حسابی تشكر میكرد. بعدا توی دانشگاه پیچید دختر رئیس دانشگاه، عاشق ناجی اش شده، تازه فهمیدم كه اون دختر كیه و اون ناجی كیه!
یك روز كه برای روز معلم برای یكی از استادام گل برده بودم یكی از بچه ها دسته گلم رو از پنجره شوت كرد بیرون، منم سرك كشیدم ببینم كجاست كه دیدم افتاده تو بغل اون دختره! خلاصه این شد ماجرای خواستگاری ما و الان هم استاد شمام! كسی سوالی نداره؟؟؟؟؟؟؟

سايه بود

بعضی وقت ها من چشم می گذارم و او قایم می شود!!!

بعضی وقت ها هم او چشم می گذارد و من قایم می شوم!!!

ولی بالاخره همدیگر را پیدا می کنیم!!!

من و حقیقت قایم موشک بازی می کنیم!!!

...

.....

.......

پیدایت کردم!!!

ساک ساک!!!

بی واسطه می گویم...

بعد از ۱۳ سال عبادت فردا عازم نماز عید هستم...

مصلی نه... همین مسجد کوچک کنارم... مسجد جامع لویزان...

حال خوشی نیست... اما حال بدی هم نیست...

بغض رمضان و شادی عید و نماز...

گویا مادرم مرا بار دیگیری به دنیا آورده...

شاید در توّهمات خودم به هستم...

برایم دعا کنید...

این هم تکبیر نماز فردا...

دعا کنید بتوانم این دعا را بخوانم...

هرچند شاید تا نماز فردا کسی به این جا نیاید...

محتاج دعایم و نیّات خیر شما...

علی...   علی...

اللهُّم اهل الکبرياءِ والعظمةِ و اهل الجودِ والجبروتِ و اهل العفوِ والرّحمةِ و اهل التّقوی والمغفرةِ

اسئلک بحقِّ هذا اليومِ الذّی جعلته للمُسلمينَ عيداً و لِمحمّدٍ صلّی الله عليه و آله ذُخراً و شَرفاً و کِرامتاً و مَزيداً اَن  تُصلّی علی محمّدٍ و آل محمّدٍ و اَن تُدخِلَنی فی کُلِّ خيرٍ اَدخَلتَ فيهِ محمّدٍ و آل محمّدٍ و ان تُخرِجَنی مِن کلِّ سوءٍ اَخرَجتَ منه محمّداً و آل محمّدٍ صلواتک عليهِ و عليهم

اللهّم انّی اَسئلک ما سَئَلَکَ منه عِبادُکَ الصّالحون و اعوذ بک ممّا استَعاذَ مِنهُ عِبادُک الصّالحون

بعضی صبح ها که از خواب بیدار می شوی، مثل این کتاب های رومانتیک بی مزه و تهوع برانگیز احساس می کنی خورشید به تو لبخند میزند!!! احساس می کنی امروز روز دیگری است و از این حرف های دلخوش کن الکی!!! انرژی ات بی دلیل می زند بالا!!! موقع راه رفتن شلنگ تخته می اندازی!!! بی جهت با دم نداشته ات گردو می شکنی!!! نیشت مدام تا بنا گوشت باز است!!! احساس می کنی همه را دوست داری و آدم های منفور زندگیت برایت قابل تحمل می شوند!!!

نمی دانم!!! شاید شبش خوابی دیده ای که یادت رفته است،اما شادی اش برایت باقی مانده!!! شاید بالاخره دری به تخته خورده و نیم گرم عقلت قد داده که به ندرت چیزی ارزش ناراحتی را داشته باشد!!! شاید هم تنها آرامش قبل از طوفان است!!! 

می دانی؟؟؟ همیشه در اعماق لبخند هر آدمی تردیدی، زهر خندی، نگرانی بیهوده ای، بی قراری کشنده ای، ... یافت می شود!!! خیلی کم پیش می آید که بتوانی عمیقاً شاد باشی!!! آنکه بی قرار است غم قرار دارد و آنکه قرار دارد غم ماندن قرار را!!! تو جزء کدام دسته ای؟؟؟ 

 ...

باشد که غم قرار ما هر سال و هر ماه مبارک تمدید شود...

آمین...

بابا نان داد...

مادر آب داد...

دارا  انار دارد...

دیکته ام را می نویسم...

جمله های بی مزه ی کتاب را با شوقی کودکانه می نویسم!...

آخر تازه یاد گرفتمشان...

مدادم را عوض می کنم...

حروفی که تازه یاد گرفتم را با مداد قرمز می نویسم و شادمانه تکرارشان می کنم...

خیلی وقت است که حرف جدیدی یاد نگرفته ام...

آخر زبان مادریم ۳۲ حرف بیشتر ندارد...

خیلی وقت است صد دانه یاقوت را زمزمه نکرده ام...

آخر خیلی وقت است که دیگر قلب سفید انار را باور ندارم...

مگر می شود، دانه های انار قلب داشته باشند...؟!!!

دلم لک زده برای شوقی کودکانه بعد از آموختن چیزی بسیار ساده و یا باور یک حقیقت شیرین...

                                 دلم عجیب لک زده...